
Istotnym warunkiem na podstawie którego występuje podział zabudowań
jednorodzinnych jest kryterium wielkości działki i lokalizacji położenia
nieruchomości. W Polsce występują dwa rodzaje: zabudowa intensywna i
ekstensywna.
Zabudowa typu wolnostojącego cechuje się tym, że konstrukcja takiej nieruchomości nie przylega do żadnego innego budynku. Występują domy parterowe, z podpiwniczeniami i piętrowe. Istotne jest to, że do dyspozycji pozostaje również teren wokół nieruchomości, który można spożytkować na przykład jako ogród, co daje poczucie swobody. Jeżeli chodzi o walory estetyczne i wizualne, to ograniczone są tylko budżetem, jakim dysponuje osoba zainteresowana budową takiego domu.
Obiekty w zabudowie bliźniaczej cechują się tym, iż są to dwie konstrukcje połączone ze sobą jedną ścianą. Istotne jest to, że dwie części nie muszą być lustrzanym odbiciem. Mogą być różne, ale należy wszystko dokładnie zaplanować, by bryła wspólna wyglądała estetycznie. Taka konstrukcja polega zwykle na połączeniu dwóch domów jednorodzinnych za pomocą grubej ściany, która często znajduje się na granicy połączenia obu działek.
Domy w zabudowie szeregowej cechują się tym, że połączone są dwiema ścianami w środku, a pozostałe ściany tworzą konstrukcję domu. Takie rozwiązanie może składać się z trzech lub więcej budynków. Istotnym faktem jest to, że cała konstrukcja nawet kilkunastu domów zbudowana jest na jednym fundamencie. Wewnątrz całej budowli ściany działowe zwykle są podwójnej grubości, by zniwelować niedogodności akustyczne między lokalami.
W Polsce najczęściej występują te trzy rodzaje zabudowań. Jest to związane z klimatem umiarkowanym. W innych częściach świata pojawiają się na przykład zabudowy atrialne, które cechują się tym, że ściany zewnętrzne nie mają elewacji. Taki efekt daje tak zwane „doświetlenie przez atrium”. Ze względu na warunki atmosferyczne w Polsce są to rzadko stosowane rozwiązania.
Leave Your Comment